Jeugdtrauma

Eerder schreef ik over Frankenstein en hoe die film geen traumatische gevolgen had toen ik hem als 11-jarige zag. Dat was drie jaar later wel andere koek met Jaws. Ik spijbelde om hem op de allereerste dag en in de allereerste middagvoorstelling te kunnen zien (en belandde pal naast mijn biologieleraar, die zich afvroeg waarom ik niet op school zat, maar dat is een ander verhaal). Daarna durfde ik jarenlang niet meer in de zee te zwemmen. Dat duurde tot 2015, toen ik al mijn moed verzamelde en in Thailand een duikcursus deed bij een Nederlandse instructeur van ongeveer mijn leeftijd. Hij had destijds eenzelfde trauma opgelopen en dat overwonnen door te gaan duiken, maar misschien was hij gewoon alleen maar een goede verkoper. Mijn duikbrevet heb ik gehaald zonder overigens een haai te zien. Deze zomer zette ik de kers op de taart door op Martha’s Vineyard, het eiland voor de kust van Massachusettes waar Jaws werd opgenomen, een duik te nemen in de ijskoude Atlantische Oceaan – precies op de plek waar Chrissie in de openingsscène gaat naaktzwemmen en het eerste slachtoffer van de grote witte haai wordt. Met sommige jeugdtrauma’s kun je bijna een heel leven voort.

Jan “Mr. Horror” Doense

3 mei 2019